Data wydania: 10/11/2017Pozwól nam żyć
na tej suchej ziemi.
KARAKARA. To dźwięk suszy. To dźwięk suchego asfaltu i piaszczystego wiatru. To dźwięk nieustającego słońca, a także dźwięk wyniszczającej rasy.
„Era Zmierzchu”. To czas starzenia się gatunku ludzkiego, w którym hybrydy zwane „Innymi” – te, które są ludźmi, ale nie są – istnieją w ogromnych ilościach. Na smaganych wiatrem pustkowiach pozbawionej wilgoci krainy, niewielka grupa ludzi żyje w świecie, którego już nie zna. Na odcinku autostrady, daleko od centrum miasta, dwie takie osoby prowadzą małą restaurację. Okoliczności, które zmieniły ich świat, są dla nich o wiele mniej istotne niż liczba pudełek z lunchem, które mogą załadować do samochodu dostawczego. W końcu pozostawianie klientów głodnymi nie służy interesom, a interesy zapewniają im jedzenie. Dzień po dniu zajmują się niekończącą się pracą w swoim sklepie. Jednak wygodna monotonia ich codziennego życia wywraca się do góry nogami, gdy w drodze do domu z dostawy odkrywają dużą walizkę na poboczu drogi. Na walizce leży nieruchoma młoda dziewczyna o różowych włosach…
Choć wysuszeni, dotrzymują sobie towarzystwa,
i choć puste, wzajemnie się wypełniają.
Tak więc będą żyć
na tej suchej ziemi.
Cechy
- Kontynuacja opowieści z KARAKARA
- Poznajcie Rebeccę = Valentine. Pewnego dnia odwiedza jadłodajnię Leona. Z łagodną, czułą osobowością i usposobieniem starszej siostry, perfekcyjnie radzi sobie ze wszystkimi obowiązkami domowymi i ma doskonałe umiejętności ogrodnicze – rzadkość w tej „Erze Zmierzchu”. Prawda jest jednak taka, że znajduje się w pewnych „okolicznościach”…
- Poznaj Mari Mizuno. Ta dziewczyna, darząca ninja wielkim szacunkiem, trenuje dniem i nocą. Leon znajduje ją na skraju śmierci głodowej i przychodzi jej z pomocą, co sprawia, że dziewczyna darzy go wielkim szacunkiem. Nigdy nie zaniedbuje treningu, dzięki czemu zyskuje ogromną sprawność fizyczną – wykorzystuje ją w pełni, zgłaszając się na ochotnika do pilnowania baru.
