Data wydania: 10/11/2017Pozwól nam żyć
na tej suchej ziemi.
KARAKARA. To dźwięk jałowości. To odgłos suchego asfaltu i piaszczystych wiatrów. To dźwięk nieustannego słońca, a także dźwięk więdnącej rasy.
„Wiek zmierzchu”. Jest to czas starzenia się gatunku ludzkiego, podczas którego hybrydy znane jako „Inni” – ci, którzy są ludźmi, ale nie – istnieją w wielkiej liczbie. Na smaganej wiatrem jałowej krainie bez wilgoci niewielka grupa ludzi żyje w świecie, którego już nie znają. Na odcinku autostrady, daleko od centrum miasta, są dwie takie osoby, które prowadzą małą knajpkę. Dla nich okoliczności, które zmieniły ich świat, mają o wiele mniejsze znaczenie niż liczba pudełek śniadaniowych, które mogą załadować do samochodu dostawczego. W końcu pozostawianie klientów głodnych nie jest dobre dla biznesu, a biznes ich karmi. Dzień po dniu zajmują się niekończącą się pracą swojego sklepu. Jednak wygodna monotonia ich codziennego życia staje na głowie, gdy w drodze do domu z dostawą odkrywają dużą walizkę na poboczu drogi. Na walizce leży bez ruchu młoda dziewczyna z różowymi włosami...
Choć spieczone, dotrzymują sobie towarzystwa,
a gdy są puste, wypełniają nawzajem swoje puste przestrzenie.
Więc będą żyć?
na tej suchej ziemi.
Cechy
- Kontynuacja historii z KARAKARA
- Poznaj Rebeccę=Valentine, Pewnego dnia odwiedza restaurację Leona. Dzięki łagodnej, czułej osobowości i usposobieniu starszej siostry, bezbłędnie radzi sobie ze wszystkimi obowiązkami domowymi i ma doskonałe umiejętności w ogrodnictwie - rzadkie w tym "Erze zmierzchu". Ale prawda jest taka, że znajduje się w pewnych "okolicznościach"...
- Poznaj Mari=Mizuno, cieszącą się ogromnym szacunkiem ninja, ta dziewczyna trenuje dzień i noc. Leon znajduje ją na krawędzi głodu i przychodzi jej z pomocą, co prowadzi ją do wielkiego szacunku dla niego. Nigdy nie marnuje czasu na trening, co prowadzi ją do wielkiej sprawności fizycznej — w pełni to wykorzystuje, zgłaszając się na ochotnika do pilnowania restauracji.
