:( Üzgünüm. Sonuç yok
Lütfen yazımınızı kontrol edin gelişmiş aramayı kullanın veya anasayfayı ziyaret edin.
Google ya da Facebook ile devam edin tıklayarak G2Play's Hüküm ve Koşulları i Gizlilik Politikasını ve NFT Hüküm ve Koşullarını ve NFT Hüküm ve Koşullarını kabul etmiş oluyorsunuz.
Tam 40 yıl önce, bu yıl, Birleşik Krallık ile Arjantin, Güney Amerika açıklarındaki Falkland Adaları'nın mülkiyeti konusunda savaşa girmişti.
Adalar, çatışmadan on yıllar önce çekişme konusu olmuştu. 1965'te Birleşmiş Milletler, Arjantin ve Birleşik Krallık'ı egemenlik anlaşmazlığının çözümüne çağırdı. Birleşik Krallık Dışişleri ve Milletler Topluluğu Ofisi (FCO), adaları Güney Amerika'daki Birleşik Krallık ticareti için bir sıkıntı ve engel olarak görüyordu. Bu nedenle, İngiliz egemenliğinden emin olsa da, FCO adaları Arjantin'e devretmeye hazırdı. FCO ayrıca adaları Arjantin'e bağımlı hale getirmeye çalıştı, bunun adalıları Arjantin egemenliğine daha yatkın hale getireceğini umuyordu.
1977 yılında, İngiliz Başbakanı James Callaghan, bölgede artan gerginliğe yanıt olarak, iki firkateyn ve nükleer enerjili denizaltı HMS Dreadnought'tan oluşan bir kuvveti gizlice Güney Atlantik'e gönderdi; kod adı da Journeyman Operasyonu'ydu.
1980'de, yeni İngiltere Dışişleri Bakanı Nicholas Ridley, adalılara "geri kiralama" planının faydalarını satmaya çalışarak Falkland Adaları'na gitti, ancak adalıların güçlü muhalefetiyle karşılaştı. Aralık 1980'de Londra'ya döndüğünde, parlamentoya rapor verdi ancak bir satma olarak görülen şeyle vahşice saldırıya uğradı. O akşam özel bir komite toplantısında, Ridley'nin "Bir şey yapmazsak, işgal edecekler. Ve yapabileceğimiz hiçbir şey yok." dediği bildirildi.
Bu arada Arjantin tarihinde çalkantılı bir dönemden geçiyordu. 1976'dan beri ülkeyi yöneten askeri cuntaya karşı yıkıcı bir ekonomik durgunluk ve geniş çaplı bir iç huzursuzluk ortasındaydı. Aralık 1981'de Arjantin askeri rejiminde bir değişiklik daha oldu ve General Leopoldo Galtieri, Hava Tugayı Tuğgenerali Basilio Lami Dozo ve Amiral Jorge Anaya'nın liderliğindeki yeni bir cunta göreve geldi.
Galtieri hükümeti askeri eyleme başvurarak, Arjantinlilerin adalara karşı uzun zamandır besledikleri vatanseverlik duygularını harekete geçirmeyi, kamuoyunun dikkatini kronik ekonomik sorunlardan ve Kirli Savaş sırasında yaşanan insan hakları ihlallerinden uzaklaştırmayı ve cuntanın azalan meşruiyetini güçlendirmeyi umuyordu.
İki ülke arasındaki adalar üzerindeki devam eden gerginlik, 19 Mart 1982'de Arjantinli hurda metal tüccarlarından oluşan bir grubun (Arjantin Deniz Piyadeleri tarafından sızdırılmışlardı) Güney Georgia Adası'na Arjantin bayrağını çekmesiyle arttı. Bu eylem daha sonra savaştaki ilk saldırı eylemi olarak görülecekti. RN buz devriye gemisi HMS Endurance, 25'inde Stanley'den Güney Georgia'ya karşılık olarak gönderildi. Arjantin askeri cuntası, İngiltere'nin Güney Atlantik güçlerini takviye edeceğinden şüphelenerek hızlı hareket etmeye karar verdi.
2 Nisan 1982'de Arjantin kuvvetleri Falkland Adaları'na amfibi çıkarma (Rosario Harekatı olarak bilinir) düzenledi. İşgal, boş Moody Brook kışlalarına saldıran ve ardından Stanley'deki Hükümet Konağı'na doğru ilerleyen Amfibi Komandolar grubunun çıkarma yapmasıyla başladı. Saldırı, Kraliyet Deniz Piyadeleri'nin yerel müfrezesi tarafından sert ama kısa bir savunmayla karşılandı. 2. Deniz Piyade Taburu (Saldırı Amfibi Araçları ile) geldiğinde, vali ateşkes emri verdi ve teslim oldu.
Arjantin cuntası, İngiltere hükümetinin müdahale etmeye ne istekli ne de yetenekli olacağını hesaplamak için iyi bir nedene sahipti. İngiltere, son büyük uçak gemisini emekliye ayırmak ve savaş gemilerini (ironik bir şekilde Arjantin'e bir çift Tip 42 muhrip dahil) erken hurdaya çıkarmak veya satmak da dahil olmak üzere dayanılmaz mali baskılara yanıt olarak 1970'ler boyunca ordusunu küçültüyordu. İngiltere Silahlı Kuvvetleri'nin kapsamlı Defence Review 1981'i, örneğin LPD'ler Fearless ve Intrepid'i satarak RN'nin amfibi kabiliyetini ortadan kaldırarak, yepyeni VSTOL taşıyıcı Invincible'ı Avustralya'ya satarak, eski taşıyıcı Hermes'i emekliye ayırarak ve firkateyn ve muhrip kuvvetlerinde genel bir bozulma sağlayarak daha da fazla kesinti vaat ediyordu. Geriye dönüp bakıldığında, Arjantin daha fazla sabır göstermiş ve diyelim ki 1983/84'te harekete geçmiş olsaydı, işgal muhtemelen meseleyi kalıcı olarak çözerdi çünkü İngiltere'nin gerçekten başvurabileceği hiçbir yol kalmazdı.
İngiltere başbakanı Margaret Thatcher, adaların her ne pahasına olursa olsun geri alınması gerektiğini hemen ilan etti. Bu görüş kabinesinde paylaşılmadı; sadece silahlı kuvvetlerin zayıflamış durumu kötümserliğe neden olmakla kalmadı, hatta ilk etapta adaları talep etme gerekçesi bile tartışmalıydı. Birçok kişi, İngiltere'nin binlerce mil uzaktaki çorak bir kayalık arazi için neden savaşa girmesi gerektiğini sordu. (Bu isteksizlik bazen diğer tarafta da paylaşıldı: Arjantinli yazar Jorge Luis Borges, on yıllardır süren anlaşmazlığı "bir tarak yüzünden iki kel adamın kavgası" olarak tanımladı. ).
Ancak diğerleri, sadece bazı kayalar üzerindeki mülkiyetten çok daha fazlasının tehlikede olduğunu hissettiler; Amiral Henry Leach, Thatcher tarafından doğrudan görüşü sorulduğunda, "Geri alabilirdik, bu yüksek riskli bir girişim olurdu ve yine de yapmalıyız. Çünkü yapmazsak, oyalanırsak, temkinli davranırsak, çok hızlı hareket etmezsek ve tamamen başarılı olamazsak, birkaç ay içinde sözünün pek bir önemi olmayan farklı bir ülkede yaşıyor olacağız" dedi. İngiltere'nin dünya sahnesindeki statüsüne ve güvenilirliğine yapılan bu çağrı anlaşmazlığı çözdü; İngiltere savaşa gidiyordu.
Hermes ve Invincible VSTOL taşıyıcıları, çok sayıda savaş gemisi, çıkarma gemisi ve destek ve ikmal gemileri merkezli bir görev gücü, şaşırtıcı bir şekilde iki gün içinde toplandı ve amiral John Woodward komutasında Güney Atlantik'e doğru yelken açtı. Teoride gerginliğin azaltılması ve diplomatik bir çözüm hala mümkün olsa da, her iki taraf da geri adım atıp sonuçsuz kalmamak için uçuruma çok yaklaşmıştı. Kalem kılıca yol veriyordu.
